Kategorie
Słowacja

Plavecke Podhradie

PLAVECKE PODHRADIE

10 km na południe dzieli wieś Plavecky Peter od kolejnej miejscowości o długiej historii. Plavecke Podhradie od północy ograniczają malownicze ruiny Plaveckiego hradu, a od wschodu prawie 500-metrowa góra Pohanska (Pogańska) – archeolodzy odkryli na niej ślady osad z epoki brązu oraz potężne celtyckie grodzisko. Pozostałości fortyfikacji, bram i tarasów widać do dziś na stoku, kilka kroków ponad wsią. Pierwsze wzmianki o osadzie, zwanej niegdyś Detreh, pochodzą z 1247 r. O późniejszych dziejach świadczą ocalałe zabytki: pałac Palffych, kościół parafialny z cmentarzem, a przede wszystkim ruiny zamku dominujące nad okolicą. Wieś wraz z twierdzą do XVII w. często zmieniała właścicieli, by w 1634 r. przejść na własność Palffych, potężnego rodu magnackiego (należała do nich do 1918 r.).

Imponujących rozmiarów renesansowy Palffyovsky kaśtiel (pałac Palffych) do 1918 r. służył prawowitym właścicielom jako pałacyk łowiecki. Do niedawna zrujnowany, dziś poddawany jest intensywnym pracom renowacyjnym. Na razie mówi się o niezwykłych właściwościach akustycznych niektórych pomieszczeń i mnoży projekty zagospodarowania. Tymczasem można obejrzeć surową sylwetę czworobocznej budowli, w której ocalały kamienne obramowania okien i ozdobne renesansowe portale.

Barokowy kościół św. Barbary wzniesiono pod koniec XVIII w. na miejscu wcześniejszej gotyckiej świątyni. Na przykościelnym cmentarzu, pośród rzeźbionych kamiennych krzyży, znajduje się mogiła Palffych.

Niedaleko świątyni i przystanku autobusowego zaczyna się niebieski szlak turystyczny wiodący ku ruinom zamku (25 min) i dalej, w Małe Karpaty. Przez wieś przebiega również żółty szlak na Vapenną (748 m n.p.m.), gdzie jest niewielka jaskinia, i dalej, aż do zamku Ćerveny Kameń.

Zamek

Plavecky hrad wzniesiono przed 1296 r., o czym zaświadcza pisemna wzmianka w kronikach, prawdopodobnie w czasach Beli IV króla, który odbudował państwo węgierskie po najazdach tatarskich, umacniając granice kordonem kamiennych twierdz. W ciągu stuleci przez zamek przewinęło się kilka znamienitych rodów: Balassych, Bakicsów, Palffych. W czasie powstania Rakoczego załoga kuruców obsadziła twierdzę, która stała się schronieniem małżonek powstańczej generalicji węgierskiej. Pod koniec powstania, w lipcu 1707 r. twierdza była obiektem austriackiego ataku artyleryjskiego. Po kilkunastu dniach bohaterskiej obrony garstka powstańców skapitulowała. Od tamtego czasu ruiny zamczyska zioną pustką.